Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

kelimeler...
koşsa da,
nefes nefese....
yetişmeleri imkansız...
senin,
o buğulu sesine...

sevgi;
gönülde köklenir...
gelir,
gözlerde çiçeklenir...
gelir,
dillerde meyvelenir...

sendin..,
nefesimi sıkıştıran...
sendin..,
yüreğimi yerinden çıkaran...
sendin..,
bedenimi güneşinde kavuran...

bu yıl,
eylülden önce düştü
sarılar gönlüme
en sarısı da ANNEM'Dİ...
düşmesin isterdi...

Aşk'a ait
hep...
söylenmemiş bir söz vardır...
dillerin altında...
evirip çevirmeden söylenemeyen...

her şeyde...
bir nedensellik....
gülmeli mi? ...
ağlamalı mı?
kocaman bir bilinmezlik...
gülmek,

sahilde;
yalnızlığımla yürüyordum...

karayel kulaklarımı ısırıyor...
deniz kabarmış mavisi beyazlara karışıyor...
serçeler kağıt parçacıklarını tık tıklıyor...

odun...
suydu..topraktı..havaydı..
ağacın dalıyken canlı duruyordu...

yandığında;
alevdi..külldü..buhardı...

Acaba..!

Gönlüm gibi,
Sözlerim de kırılmıştı...
Susuyordum..,
İçimde fırtınalar kopsa da...

köklerim..,
usulca karışınca
toprağın tuzlu sularına...
önce yapraklarım,
sonra da dallarım
başlardı sararmaya...!