Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

renkler,
güneşindi...
şekiller de...
sesler,
karanlığındı...
eller de...

Fikret Turhan


söz..
çıktı mı?
dilden bir kere...

bir buğday tarlasıydı gönlüm
senin rüzgarında savrulan...
bir buğday tanesiydi aşkın
benim harmanımda sayılan...

bir çiçek tarlasıydı gönlüm

ay,
derede akardı
taşların arasında...
yar,
saçını tarardı
aynanın ortasında...

bahar;
bir kır papatyası mıydı?
yoksa,
bir erik dalı mı? ...
ilkini,
fallar adına...

güneşim sendin..,
rüzgarım sendin..,
yüzümde damla damla
yağmurum sendin...

sevdiğim sendin..,

bu eylül günleri,
gök yanıyor...
geceleri bile
insanı serinletmiyordu...
oysa ki
ağustosun

annem,
benim dilimdi
O söylerdi
FİKO dinlerdi
önceleri ninnileri
sonraları türküleri

her şeyde...
bir nedensellik....
gülmeli mi? ...
ağlamalı mı?
kocaman bir bilinmezlik...
gülmek,

bu yıl,
eylülden önce düştü
sarılar gönlüme
en sarısı da ANNEM'Dİ...
düşmesin isterdi...