Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

dertler,
seni üzse de
gözlerinin içiyle bakıp
gülümse...
belki,
utanır giderler diye...

eskilerde,
yağmur gözlümü özlüyordum...
şimdilerde,
yağmurun kendisini...
yağmur gözlüm,
anıların içinde kaldı...

iki göz bakar,
hiç bir şey görmez...
bir gönül bakar,
gördüğüne akıl sır ermez...
göz,
gülü görür

iki doğrunun
kesiştiği yere;
''nokta'' derlerdi...
noktalar birleşince de
çizgi meydana gelirdi..

bir zaman geldi,
denize vardım...
sulara değil
kumlara kaldım,
onu serap sandım..!

rüzgar esince...
deniz gülümsüyordu,
beyaz beyaz...
yârim gülümseyince...
aşk esiyordu,
bembeyaz...!

ağacı yere bağlayan..,
kökleriydi...
o kökler ki..,
yaşamın kendisiydi...!

seni bana bağlayan..,

baktım...
İstanbul'a...
taş taşın üstüne...
cam camın önüne gelmiş...
bu haliyle...
bu İstanbul..

Bahar..,
Kuru dallarda patlamak..
Yağmur..,
Bulutlardan düşmek istiyordu..

Bahar..,

adalet'i,
aradım...
saraylarına varamadım...
eğitim'i,
aradım...
formüllerine varamadım....