Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

Ocağın yağmuru
Gecenin karanlığında
Sokağın aralık kapısından
Karayelden...
Soğuk...
Kara..kara...

An'ı...
An'larıma ekledim...
Yaşam çizgim oluştu...
Nefesi....
Nefeslerime ekledim...
Fırtınalar oluştu...

Sen....
Nereden bileceksin...
İçindeki karalar...
Dilinde....
Belki griye...
Belki aka....

Ademin....
Yaratanı bir idi...
Ademe....
Şekil vereniydi...
Nefes vereniydi...
Her şeyi öğreteniydi....

aşk,
baharda çiçeğe...
yazda meyveye...
güzde çekirdeğe...
kışta toprağa bürünürdü...
aşk,

Aşk...
İnsanı...
Kanatlandırır...
Uçurur..uçurur..uçurur...
Dallar yetmez olur...
Çiçekler yetmez olur...

dilin;
''-git...''
''-ne olursun...git..''
diyordu ya..
bedenin bile
inanmıyordu sana...

Aşk...
Çiçeğini açıyordu...
Zamansızlığın içinde...
Ve de...
Asla sormuyordu...
Hazır mısın diye...

gün...
güneşin eseridir....
ki...
güneş varsa....
gün doğar sabahları...
hep...yeniden...yeniden...

Kaldır gözlerini
Yerden...
Bak gözlerime
Biraz....
Zira...
Zaman geçiyor...