Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

Ocağın yağmuru
Gecenin karanlığında
Sokağın aralık kapısından
Karayelden...
Soğuk...
Kara..kara...

An'ı...
An'larıma ekledim...
Yaşam çizgim oluştu...
Nefesi....
Nefeslerime ekledim...
Fırtınalar oluştu...

Sen....
Nereden bileceksin...
İçindeki karalar...
Dilinde....
Belki griye...
Belki aka....

Ademin....
Yaratanı bir idi...
Ademe....
Şekil vereniydi...
Nefes vereniydi...
Her şeyi öğreteniydi....

dilin;
''-git...''
''-ne olursun...git..''
diyordu ya..
bedenin bile
inanmıyordu sana...

Aşk...
İnsanı...
Kanatlandırır...
Uçurur..uçurur..uçurur...
Dallar yetmez olur...
Çiçekler yetmez olur...

aşk,
baharda çiçeğe...
yazda meyveye...
güzde çekirdeğe...
kışta toprağa bürünürdü...
aşk,

gün...
güneşin eseridir....
ki...
güneş varsa....
gün doğar sabahları...
hep...yeniden...yeniden...

Aşk...
Çiçeğini açıyordu...
Zamansızlığın içinde...
Ve de...
Asla sormuyordu...
Hazır mısın diye...

Sen...
Ayna'ya bakıyorsun...
Niçin?
O an'ını
Görebilmek için...
Bir sen...