Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

insanı....
öldüren de....
koruyan da askerdi...
insanı....
güldüren de...
ağlatan da kaderiydi...

içimde...
ne kadar gözyaşı varsa...
hepsini...akıtmak istiyordum...
derdi olanların dertleri üzerine ki...
o dertlerden kalmasın geriye...
ne bir iz...ne de bir gaile....

derdi veren...
deryasında...
beni seçti....
o ki...
her derde...
devasını verirdi...

gök...
hüzüne dalar...
gözleri dolu..dolu...dolar...
bulut...
karalar bağlar....
bağırından damla...damla..yaşlar akar....

Göğe...
Mavi yakışırdı...
Maviye kuşlar...
Uçun kuşlar uçun...
Özgürlük sizin...

güneş...
ışıklarını yolladı...
çınarın yaprakları...
tuttu...
sakladı onları...
ki..

yollar vardı...
birer birer taşlardan
yapılırdı...
her taşında
bir ömür serilir...
bir ömür taşınırdı...

zeytin..
yârimin gözlerindeydi...
ve taneleri de
salatamın üzerindeydi...
gözlerim yârimdeydi..
onların tadı da dilimdeydi....

çocuktum;
elma çalardım....
hep yakalanırdım!

delikanlı oldum...
gönlümü çaldılar,

biz;
saatler kurardık...
bir türlü..,
vaktinde kalkmayı
beceremezdik! ...
hep geç kalırdık...