Aşktan da,
ana baba,
hatta yavru sevgisinden de
daha doyulmaz bir lezzeti var.
Hayat gibi belki de yaşamamak gibi
benzersiz bir tadı var.
Ağlamakla geçmez yaralar.
Bunu çocuklar bile bilir.
Zamanla düzelmez hatalar.
Alışkanlık haline gelir.
Tenimde dövdüğün yaralar,
Yalnızlık insana çok şey öğretirmiş... Yalan.
Yalnızlık insana bildiğini unutturur inan.
Bir kere bağımlı oldu mu insan,
Yoksunlukta unufak olur inan.
Doğruluğundan yalan çıkar,
Diyar diyar gezdim
senden güzelini görmedim.
Yabancı tenleri keşfettim
senden alasını bilmedim.
Seni ya da senin gibisini ararken
Gonca güller açmalı
bebekler büyümeli
ve sevenler kavuşmalı
Hiçbir aşk yarım kalmamalı.
Yalanlar susmalı
Zamanı geldiğinde
Aklını alırım
Kalbimi veririm
Aşk böyle bir devinim.
Fırsatını bulduğumda
Çok kayboldum çok duruldum.
Karalar bağladım epey yoruldum.
Zorbalarken umudu gördüm gözlerini
bir çift yeşille canlandı ruhum.
Ben pınarlar açarım yeniden,
Epey zaman oldu,
aşkı hasretle yoğurdum.
Sonu biraz acı oldu,
kendimden de soğudum.
Çok mevsim oldu,
Yokluğunda yine
Damlatıyor damım
Buz gibi evim ocağım
Anlamıyorum yazda mıyım ayazda mıyım?
Yokluğunda yine
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!