Feyzi Kanra Şiirleri - Şair Feyzi Kanra

Açlığı tatmasan israfı bilmen,
Aşırı doyarsın kanaat etmen.
Dünyaları yersin yine de yetmen,
Bu nasıl iştir Fe-sübhanallah.

Aleme konuşmam nefsim sen dinle,

Ne güne duruyor diri alimler,
Asmayın ölüyü bire zalimler.
Bu kadar eziyet olur mu? yani,
Ölü vicdan bile ah edip inler.

1.7.2010

Ene isimli kene
Yapıştımı ensene
Alır götürür seni
İstediği her yere FK.

Bir engelli görsem
Elimde değil üzülürüm
Görünen engeller
Ayaklar eller
Gözler vb..
Gözümün göremediği engeller

Bir gün Venüs’deyim,bir gün Güneş’te,
Hayal aleminde hergün güreşte.
Baş pehlivan sanır ene kendini,
Tuş olmuş yıldızları sayarken,
Kalem durmaz yazar,atıyor işte.
Seyre dalmış gönül,iş var bu işte.

Hava karardı
vakit yaklaştı
güneş batmak üzere
bu son kâbusumdur
gidiyorum elveda gece
güneşin batmadığı yere

Kayaya atılan da temel,
Çamura atılan da temel,
İnsanları en çok mahveden,
Uzun hem de çok uzun emel.

Ne çare fırsat vermez ecel.

Özünü sevdiğim ağlatma emi?
Durgun bir nehiri çağlatma emi?
Yüreğim aleme dağlatma emi?
Senin âşkın ile yanmalıyım ben,

Senin âşkın ile kanmalıyım ben.

Erkekler artı kutup kadınlar eksi kutup
Sen bunları bir tutup ne yapmak istiyorsun?
Anlamazsın bu işten yangın çıkarıyorsun
Ehline bırak ahmak kendini yakıyorsun

Alevler tırmanıyor beni de yakacaksın

Eşcinsele dokunma,gerisine sen küfret,
Oh ne âlâ memleket,oh ne âlâ hürriyet.