Feyzi Kanra Şiirleri - Şair Feyzi Kanra

Eser eskidikçe kıymetlenir,
Keser kesdikçe.

Bülbülü öterken dinle,
Kargayı susarken.

Şair demek safir demek
Boş konuşmaz verir emek
Manasızlık boşa kürek
Hak verene helal olsun

Yazarsan sen güzeli yaz

Gösterirler her şey sanki toz pembe
Onların gözleri taze bir tende
Hastalıklar başladı mı bedende
Unuturlar bir kenara atarlar
Hastalıksız başka beden ararlar

Yakılmadan yanmadan
arınamazsın arıtamazsın
arınıp gidebilirsen bu dünyadan
huzuru yaşayacaksın.
arınmadan gidersen ey nefis
ebediyyen yanacaksın.

Uzun yıllar hep vurdun Ceylanları gözünden
Kalmadı ki meydanda sen Ceylan arıyorsun
Kıvrım kıvrım beyninde sıkılmamış kurşular
Bırak artık onlar da yerlerinde dursunlar

Aç kurtlar saldırdı bak bak sürünün içine

Elmas çıkarırken kara kömürden,
Kırış kırış olur o güzelim ten.
Salise hızıyla geçerken zaman,
Yıllar gelip geçer heyhat ömürden.

Güneş batar doğar hergün yeniden,

Elime alıpta taksam gözüme,
Elifimi mertek yapar be gülüm,
Takmayan muhatap hain sözüne,
Söz insanı katil yapar be gülüm.

At gözlüğü parti pırtı gözlüğü,

Hata suç ne varsa sende onda bunda
Aradım buldum hep kaybettim sonunda
Meğer göz kendini görmüyor göremiyor
Kendini görmek için ayna ister sonunda

Zeytin ağacı
Elleriyle bir kaç zeytin
Koyar kahvaltıma
Her dalında demet barış.
Arı uçar çiçeklerden
Bir kaşık bal

Balyoz tutanın başına düştü,
Tutan el balyozun sapına küstü.
Belki de milletin sabrına küstü,

Balyozu vuranlar kafese düştü.