Feyzi Kanra Şiirleri - Şair Feyzi Kanra

Ne canlar çatlattım soğuk suyumla,
Oturup ağladım dostlar gidince,
İfratla övündüm soyum sopumla,
Oturup ağladım canlar kaçınca.

Doğru sanıp eğrilere sarıldım,

Din
bize
uymadı

biz dini
uydurduk

Dalından kopan salkım
Salkımdan kopan
Çürük üzüm tanesi

Ne dilinden anlar
Ne dininden hanesi

Ne ocak ne aş,
Ne göz ne de kaş.

Asıl dert olan,
Nefisle savaş.

Nasılsın diyecektim
diyemiyorum sana dosttum
Yıllar geçti aradan zor tanıdım
çok ama çok değişmişsin
görmeyeli
Ne oldu nerelerdeydin

Çetinim çatarsan çatlarım sakın,
Çatmayın diyorum son defa bakın.
Çalmayın kapımı benden yâr olmaz,
Bu garip kimseye asla bar olmaz

Çiçeklerin suyu bir ben olayım,

Öğrenmektir işimiz öğretmek ağır bize
Bir damlayım damlayan okyanusa denize
Düştü koyboldu damla kendisini bulamaz
Tek başına kalırsa damla damla kalamaz

Hey dostum arkadaşım,kaynar mı ocakta aşın?
Arından söylemedin,ben seni aramadım.
Var mı Allah için gözümde bir damla yaşım?
Gaflet perdesi sarmış hal hatır soramadım.
Rahim olan sevgili tuttu elden çok şükür.

Haramlardan sakının
Kul hakkına girmeyin
Bu dünyanız fanidir
Fazla değer vermeyin

Allah için çalışın

Batı adı üstünde batmak,
Doğu adı üstünde doğmak.
Batanları ben istemem Allah'ım,
Emelim batmayan yerlere doğmak,
Emelim yakmayan yerlere doğmak.
Ne çürümek olmalı ve nede solmak,