Fertikleyip Kaçıyorsun Şiiri - Kasım Kob ...

Aşk denilen bu denizde dalgalarla çok savaştın,
Dağ tepeyi aşmak için uzun yollar aşıp taştın,
Sen sorumluluk görünce uzaklara tez ulaştın,
Fertikleyip kaçıyorsun, yine bensiz mi yaşarsın?
*
Gönlüm aleve dönüştü, hiç bitmiyor bu hevesi,
Titretiyor her yanımı o yarin güzel nefesi,
Dar geliyor bana şimdi şu kainatın kafesi,
Fertikleyip araziden sen nereye tez koşarsın?
*
Gözlerimden yaşlar değil, inan ki şelale akar,
Aşkın bana verdiği dert eritir canları yakar,
Mahallede herkes şimdi bizim bu sevdaya bakar,
Fertikleyip bu zorluğu sen böyle nasıl aşarsın?
*
Sanma ki bu dertli yürek hep böyle her gün gülecek,
Gün gelecek talihim de akan yaşımı silecek,
Eş dost benim kıymetimi elbet bir gün hep bilecek,
Fertikleyip meydanlardan sen daha nasıl coşarsın?
*
Zaman geçip gitse bile başımda esiyor yeller,
Aşkın ateşi yanarken uzaktan bakıyor eller,
Dert içime dolup taştı, coşuyor bağrımda seller,
Fertikleyip gölgelerde sen böyle neye şaşarsın?
*
Yıllardır beni beklettin, yok mu hiç sesimi duyan,
Birazcık insaf et artık, yeter rüyalardan uyan,
Aşkın şarabı zehirdir, var mı bu acıya doyan,
Fertikleyip yarınlardan hadi bakalım uçarsın.
*
Gözlerim yolda bekliyor, geçti bütün güzel zaman,
Başımda kara bulutlar, tüttü ocağımda duman,
Bu nasıl bir fırtınadır, akıl sır ermiyor aman,
Fertikleyip mahalleden belki de dağlar aşarsın.
*
Bıraktım senin peşini, sevmiyorum bu hayatı,
Sana feda edeceğim şu şahane saltanatı,
Beni çok hüsrana boğdun, bitti bu sevda sanatı,
Fertikleme huylarına kendin bile çok şaşarsın.