Feridun Eren Şiirleri - Şair Feridun Eren

ARBAN

Arban seni düşünüyorum
Senle geçen güzel günlerimi
Sahil hala duruyor mu?
Martılar uçuyor mu?

ARTIK BANA DÖNME
Ben sana vurgunum dedim etme
Yollarını her gelene açma dedim
Üzülürsün yüzlerden, ansızın gelen mevsimlerden
Seni alırlar, gözüne dünyayı boyarlar dedim etme
Yüreğini ortaya koyma dedim

AY

Gece topluyorum avuçlarıma
Gündüzlerim sende kalsın
Bana yeter penceremde duran ay
Ben savuştururken ateş böceklerini gönlümde

AYNALARIM

Dönüşüm yok arayışlarımın ardından
Salı verdiler kendilerini insafsızca çiğdemlere
Ölümün o soğuk küçük düşünde
Nisan yağmurları tüm bereketini yüklemişti rüzgârlara oysa

BANA GÜL

Annem ölürse
Ben çocuk ne yaparım
Ruhum daha çok küçük

BABAM

Babam meğer şimdi ölmüş
Bana haber vermeden kaldırmışlar
Sersefilim ardında
Kendimden geçtim

BAHAR

Neden çok canım yanıyor
Tek şahidim geceler
Bir türlü gelmez gözümün nuru cemreler

Tercümanım, dermanım
Tüm kalbi çözümlemelerimde
Muhabbetlerimde, elimde, dilimde
Saranım benim

Kendinden bir nefes ver

BANA SÖYLE

Zamanla oda düşüp ölüyor
Ah benim yol yordam bilmezim
Kim bilir kimler gelip geçti zihninde
Ya da ellerini tutup göğsünde büyüttüğün

BE GÜLÜM

Yaş elliye dayandı şimdiden
Çocuklar daha çok küçük
Bayramda gelmedi daha bu tarafa
Ne zaman ölürüm bilmiyorum