Ferhat Yıldırım Gören Şiirleri - Şair Fe ...

her şeyin sesi vardı,
ben duymuyordum.
çünkü Tanrı’nın sesi,
duyulmaz bir sessizliktir.

ve belki,

I.
Bir gül kurudu masamda,
rengi solmadı; sadece anlamını unuttu.
Belki de çiçekler bile,
sevilmekten sıkılıyordur bazen.

bir sabah uyandım,
göğsümdeki ağırlık gitmişti.
ölmemiştim,
ama eski ben çoktan gömülmüştü.

küllerimden değil,

Göç mevsiminde başlamıştı her şey,
kanatlarımı çevirip göğe baktım.
Rüzgârı çağırdım sandım,
oysa rüzgâr beni seçmişti.

Turnalar yönünü şaşırdığında

artık acelem yok.
zamanı kovalamaktan vazgeçeli çok oldu,
çünkü fark ettim,
zaman değil biz geçiyoruz.

bir zamanlar ellerim demire, betona, çizgiye alışkındı;