kozamın duvarı
kimse duymadan çatladı.
dışarıda bir ışık var,
beyaz değil,
acıtır gibi parlayan.
bitti.
ve ben kaldım.
her şeyin geçtiği yerde,
henüz hiçbir şeyin başlamadığı bir sessizlik.
bu gece yine geldin,
hiç ses çıkarmadan,
gözlerinle duvardaki gölgemi silmeye çalıştın.
rüya mıydın,
yoksa rüyanın beni unuttuğu bir an mı?
her şeyin adı konmadan kaldığı bir an
kısa duraklar, uzun gitmeler gibi
bana yaklaş, beni taşıma
sadece varlığını bırak, fazlasını değil
bir sabah vaadi olmasın
Bazı günler içimde bir boşluk var, adı yok,
dibi su tutmamış bir kuyu gibi, bakınca kendimi geri alamıyorum.
Sesim oraya düşüyor, yankı beklemiyorum artık,
çünkü beklemek dediğimiz şey, çoğu zaman gecikmiş bir alışkanlık.
anlamanın bir saati varmış,
geç kalmak kendime özgü bir ibadet gibi
herkes bir şey satıyor,
boşluk bile fiyat biçmiş kendine
hava ağır, nefes pahalı
sabahlara karışamıyorum,
ışık benden geçiyor,
ben ondan değil.
sokakta yürüyen herkes,
bir parçamı taşıyor gibi.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!