Sıradan bir insan.
zamanın içinde bir an vardı,
adı yoktu,
ama kalbimde yer etti.
görmedim onu,
ama bilmek yetti —
yağmurdan sonra buldum seni,
bir taşın altında,
yaralı,
kıpırdamaya korkar halde.
ellerimle aldım,
biri konuştu,
öteki dinliyormuş gibi yaptı.
kelimeler birbirine değmedi,
sadece çarpıp dağıldı.
hiçbir şey direnmiyor.
gökyüzü bile susmayı öğrendi.
içimde bir boşluk var,
korkutmuyor beni.
belki bu huzurdur,
Bugün de hayattayım
özel bir sebep yok
vücudum alışkanlık gereği
çalışıyor
Düşüncelerim sıraya girmiyor
yukarıya bakıyorum bazen,
sanki orada başka bir ben kalmış gibi.
uzandım,
yetemedim.
her adımda geçmişin ipi
Biriken umutlar vardı, kimseye söylenmemiş,
çekmecelerde bekleyen bir başka hayat gibi.
Yaşanması mümkündü bir vakit, takvimler inanırken,
sonra günler vazgeçti, saatler yüz çevirdi.
İnsan kendini erteler bazen, nazik bir yalanla,
ev susuyor;
ben susun daha koyusuyum.
(çekmeceyi kapat, içinden rüzgâr sızıyor.)
duvar, kendini tekrar ediyor
saatin pası dilime bulaşıyor
ikisini de duydum.
biri özledi,
biri özlenmeyi reddetti,
ama her ikisi de sustu.
rüzgâr geçti,
Işığı bol geceler var
ama karanlığı eksik.
Camlar parlıyor, sokaklar bağırıyor,
gökyüzü susuyor.
Bir yıldız düşecek yer bulamıyor kendine.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!