Ey gönül bitmiyor dünyanın derdi
Her zaman var olmuş merdi namerdi
Yaradan bizlere bak neler verdi
Alıp veriyoruz menzile doğru
Can emanet dünya denen kafeste
Ellerin ellerimde gözlerime baksaydın
Gururumu okşayıp şu kalbimi yaksaydın
Bir ömür hayatımda derdin ile kalsaydın
Şimdi ne sen ağlardın nede ben üzülürdüm
Hırslarına yenilip öfkene köle oldun
Geldi geçti ömrüm yalan dünyada
Dört mevsim içinde hazan olmuşum
Bir kara sevdaydı bir büyük roman
Aşkın çilesini yazan olmuşum
Geceden başlıyor artık isyanım
gönlüm düştü gözlerinin rengine
bahar mısın hazan mısın nesin sen
bırak beni kapılayım sevgine
yağmur musun boran mısın nesin sen
bir yanın aslıdır bir yanın şirin
Yıllar sonra beni arıyorsun sen
Telefonda bana ağlıyorsun sen
Halimi hatırımı soruyorsun sen
Nasıl mutlu oldum nasıl bir bilsen
Duyunca sesini inanamadım
kısa sürdü bu sevgi erken bitti aşkımız
pusulasız bir gemi gibi şimdi rotamız
dağlar bile kaldırmaz o derece acımız
ayrılıyoruz işte ağlamak neye yarar
göz yaşımız akıyor hicranın denizine
Neyi çok gördünüz siz bende neyi
Sevmeyi mi yoksa sevilmeyi mi
Söyleyin dostlarım hadi söyleyin
Gülmeyi mi yoksa güldürmeyi mi
Hepiniz aldınız bir parça benden
seninle yaşanan günlerimizi
gidip insanlara niye anlattın
yoklukla tükenen dünlerimizi
gidip insanlara niye anlattın
bülbül yuvasında sefa sürerken
niye ağlamak hep güle düşüyor
yüreğim aşk için cefa çekerken
niye yalanlarla dile düşüyor
anlamış değilim nedense bunu
OĞLUMA
Öyle bir dünyaya geldin ki oğul
Kedinin aslanı boğduğu yerdir
Büyüdüğün zaman anlayacaksın
Karanlığın her gün doğduğu yerdir
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!