Farzet ki Şiiri - Zeynep Ceylan

Farzet ki ben yanıldım,
Bir serabın peşinde, kumdan kaleler kurdum.
Farzet ki seviyor sandım,
Gözlerindeki o durgun suya, koca bir ömür yordum.

Farzet ki kapının eşiğinde kaldım,
Ne içeri buyur edildim, ne de gidebildin
Farzetki
Bir kış günü, güneşin sıcağına aldandım,
Farzetki
Kendi yarattığım masalda, en çok ben yaralandım.

Farzet ki bir rüyaydı, uyandım ve bitti,
Yüreğimde bıraktığın o iz, rüzgarla gitti.
Şimdi avuçlarımda sadece sessiz bir boşluk,
Farzet ki bu hikaye,
başlamadan tükendi.