Eski Dostum Şiiri - Zeynep Ceylan

Hoş geldin yine, eski dostum yalnızlığım,
Kapıyı çalmadan giren o tanıdık sızım.
Bu kez boş ver yarım kalan hikâyeleri,
Eskide kalsın o "nerede kalmıştık" izleri.

Çünkü biz artık bittiğimiz yerde değiliz,
Paramparça olduğumuz o en dipteyiz.
Gel, kaldığımız yerden devam etmek yerine,
Dağıldığımız o yerden tutunalım birbirimize.

Kırılan her parçamda ayrı bir hatıra,
Dökülen her zerrede gizli bir yara.
Yeniden birleşmek değil belki de niyetimiz,
Dağınıklığın içinde yeni bir yol çizmeli izimiz.

Tut elimden, en çok nerede kırıldıysak oradan,
En derin uçurumlardan, en sessiz dualardan.
Kaldığımız yer güvenliydi, belki de sıradan,
Biz asıl gücü alalım, o toz duman fırtınadan.

Toz duman içinde kalsın varsın tüm dünün izi,
Toplamak gerekmiyor artık savrulan kalbimizi.
Bir yapbozun kayıp parçası gibi arama beni,
Yıkıntılar arasında bulalım o eski, asıl kendimizi.

Gömülmesin feryatlar sessizliğin kör kuyusuna,
Alıştık biz bu hayatın bitmek bilmez uykusuna.
Şimdi her çatlak bir ışık sızdırsın içeriye,
Dağıldığımız yerden yürüyelim, bakmadan geriye.