Faruk Amaçlamak Şiirleri - Şair Faruk Am ...

Ezberlemek; sendeki sözlerimi, saçmalıklarımı...

Gözlerindeki utangaçlığımın yeri, dilinde kekelediğim sevgilerimin gerçekliğini,

Hisslerinde bakakaldığım sevinçleri, kalbinde yutkunduğum delice aşıklığımı...

Bulutlar çöktü gözlerime, yaşlar dinmeksizin birer yağmur taneciklerini andırırken.
Güneşi hissetiren kirli gülüşlerim, sisli gecelere hapsetti beni, sensizliğimi.

Parlayan yıldızlar kederli simama meydan okudu aya sarılırken. Düşlediğim hayatıma kâbuslar eşlik etti benden izinsiz.
Günler geçmiyordu rakamların istilasına uğradım uğrayalı...

Yasaklı yollardan geçeceğini bile bile davet ediyorum seni kendime..

Hüzünlerini, acılarını, unutamadıklarını, gözyaşlarını kalbine mühürle de gel.
Hasretin bölerdi uykularımı, ağır hasarlı rüyalarımı...

Yokluğun ışıksız bir şehir, suskunluğun dilsiz bir nesne, ağlayışın kimsesiz bir sokak çocuğun çaresizliği, gülmen içime bir umut, bir hayal, yüreğimin aydınlığı, bahtımın sözü, yalnızlığımın korkusu, içime attığımın derdin devası...

Saatlerce düşünsem seni.
Gece mehtapta olsa, ay karanlıkla boğuşurken yıldızlar seyre dalsa sana !
Mutluluk sende tarif edilse, 5.45'te uyansam güneşin doğuşunu umutlarla izlesem...
Görmesen de hissetsen !
Sonra yanıma gelsen,
Başını omzuma bıraksan,

Gitmek dedim gitmek...
Çürüyen gül yaprağının güçsüzlüğü vardı ayaklarımda, aklımda.
Kimsenin olmadığı ortalıklara sahip kalmış, gurbetteki nefesini özleyişim, ölüme alışmak gibiydi bekleyişlerim.

Uzaklarda sevmek seni...
Yollar uzun, hasret büyük, biraz daha uzatsam sensizliğimi de alıp giderim yokluğunun kapısına.

Hani hep yanımda olacaktın !
Sözünü vermiştin meğerse gitmeyişinin...
Kursağımdaki sesine, kumsaldaki ayak izlerine kaldı özlemim.
Bukle saçlarından ter akardı, buse yanaklarından sevinç kokardı heycanlanırken...
Ve gidişinle birlikte umudumu, hüzne gebe bıraktın.

Matem dağıtırdı gecelerim asılsız.
Kelimeler ağırlık yapardı sesime.
Baş döndürürdü deliliğim, asılırdı yüzüme şıçrayan gülüşlerin.
Uyurdu hasretim kirpiklerinin içinde, titrerdi saçların umudun gölgesinde.
Eskirdim kalmalarımda, eksilirdim gitmelerimde...

İçime attığım ayrılık acısı, yüreğimin tam ortasında bir gönül yarası...
Çaresizliğimin hat safhası, sabrımın çilesi ve sevgimin kendi sesi...
Başına geçirdiğin helal yazma uğruna.

Kanardım yaramdan, yanardım sensizliğin soğukluğundan, yoktu derman, dinlemiyordu ferman, çekip gitmek kalıyordu yanımdan.
Gönül yarasına kalmıştı artık merhamet, vicdan...

Gün gelir biter hasretim, ölür gider unutkanlığım vurulduğum gözlerinde.
Gökyüzü kadar geniş sana sevgim, mavi gömlekler giyen yıldızların sevinci gibidir sana bağlılığım sen denginde...

Gün gelir ben isteğimin sen arzunun şarkıları çalınır, şiirleri okunup kekeler durur dilim bendenimin üstünde.
Kırılan umutlarının dalları, yüreğime gölge düşürdü sensizliğin ağırlığı kadar.
Altında ezilen hayallerimin inleyişi ortalığı birbirine katardı.

Seni bir zaman gördüğüm, kalbim olurdu kördüğüm.
Örerdim sana sevinç ipliğinden aşk, sererdin üzerine bir ömür.
Alın terinle severdin,
Duyguların güçlülük çekerdi düşünmeden seni.
Sesinden kanardı korku,
Gözlerine batardı yüreğinin parçacıkları.