Ezgi Özsan Şiirleri - Şair Ezgi Özsan

En başta yola çıktığım,
Sandalda uyutulduğum,
Ve -ne için- deniz yalnızlığında,
Geçirdiğimi bunca zamanı,
Ben ki geceden bile belirsizdim,
Ay ışığının sisi sarardı her yanımı,

Ve bizzat yazdım,
Hepinizi, bir köşeye,
Yeri gelince, bilmek benim olsun diye,
Her birinizin gerçekte kime benzediğini,

Bir sabah, hiç mi hiç şaşırmadan,

Bir ses çınlasa,
Uçacaksınız,
Ama nereye?

Hep mi kötüydü zaman?
Bundan öncesinde?

Ne dünya dönsün istiyorum,

Ne de sen,

Böyle böyle bıktım her şeyden.

insan ya ölür, ya kalır,
belki çocukken olduğu gibi,
bir kapının ardına saklanmış,
duruyorken, seni,
bulmuştum orada hani,

Birbirini seven iki ruhtuk sadece,
O bana anımsatıcılar sunardı,
Yaşamdan,
Geçişten,
Ya da gelecekten,
Benimle ilgili, beni yansıtan,

Zamanın zamansız baskısı,
Şimdi gitti.
Yarın burada,
Ve bir anı,
Daha açığa çıkarsa,

Mevsim aşkın ısrarından bahsediyor,
Varoluşun karanlığını geç;

Unutmayalım,
Hepimiz cesurlara borçluyuz.
Bir ruhun hala özgür olabileceğini gösteren,

Bir adım geri çekilip hayattan,
Tüm insanlıkla el sıkışmaya geldim,

Ve sunulan kurumsal hazzı,
Bir akışla geri yansıttım.