Ezgi Özsan Şiirleri - Şair Ezgi Özsan

Ne gökyüzü
Beni sana getiren
Ne de şu mavi,

Bir yumruk gibi iner,
Unutulmuş gibi görünen,

Onun karanlık yüzüyle tanıştığım,
O ilk anı hatırlıyorum, ışığı söndü kalbimin.
Bir gece nasıl ki ateş yakarlar,
Şehrin diğer yakasından izlersin dumanını,

Öyle izlemişimdir,

Ah, omzumla boynum arasındaki o ıslak çukurda
Bir çocuk gibi gel benimle, her yana,
Ve vardığımızda bir nehire bakmak nasıl akacağını,
Bir kayaya tırmanacağını,
Ya da yaşamda nasıl yükseleceğini,
Öğretmeme izin ver sana,

En başta yola çıktığım,
Sandalda uyutulduğum,
Ve -ne için- deniz yalnızlığında,
Geçirdiğimi bunca zamanı,
Ben ki geceden bile belirsizdim,
Ay ışığının sisi sarardı her yanımı,

Ve bizzat yazdım,
Hepinizi, bir köşeye,
Yeri gelince, bilmek benim olsun diye,
Her birinizin gerçekte kime benzediğini,

Bir sabah, hiç mi hiç şaşırmadan,

Bir ses çınlasa,
Uçacaksınız,
Ama nereye?

Hep mi kötüydü zaman?
Bundan öncesinde?

Ne dünya dönsün istiyorum,

Ne de sen,

Böyle böyle bıktım her şeyden.

insan ya ölür, ya kalır,
belki çocukken olduğu gibi,
bir kapının ardına saklanmış,
duruyorken, seni,
bulmuştum orada hani,

Birbirini seven iki ruhtuk sadece,
O bana anımsatıcılar sunardı,
Yaşamdan,
Geçmişten, dünyayı sevemeyişinden,
Ya da gelecekten,
Benimle ilgili, beni yansıtan,

Zamanın zamansız baskısı,
Şimdi gitti.
Yarın burada,
Ve bir anı,
Daha açığa çıkarsa,