Ah, omzumla boynum arasındaki o ıslak çukurda
Bir çocuk gibi gel benimle, her yana,
Ve vardığımızda bir nehire bakmak nasıl akacağını,
Bir kayaya tırmanacağını,
Ya da yaşamda nasıl yükseleceğini,
Öğretmeme izin ver sana,
En başta yola çıktığım,
Sandalda uyutulduğum,
Ve -ne için- deniz yalnızlığında,
Geçirdiğimi bunca zamanı,
Ben ki geceden bile belirsizdim,
Ay ışığının sisi sarardı her yanımı,
Ve bizzat yazdım,
Hepinizi, bir köşeye,
Yeri gelince, bilmek benim olsun diye,
Her birinizin gerçekte kime benzediğini,
Bir sabah, hiç mi hiç şaşırmadan,
insan ya ölür, ya kalır,
belki çocukken olduğu gibi,
bir kapının ardına saklanmış,
duruyorken, seni,
bulmuştum orada hani,
Birbirini seven iki ruhtuk sadece,
O bana anımsatıcılar sunardı,
Yaşamdan,
Geçmişten, dünyayı sevemeyişinden,
Ya da gelecekten,
Benimle ilgili, beni yansıtan,
Mevsim aşkın ısrarından bahsediyor,
Varoluşun karanlığını geç;
Unutmayalım,
Hepimiz cesurlara borçluyuz.
Bir ruhun hala özgür olabileceğini gösteren,
Gerçekliği deneyimlemeye,
Yemin etmiş gibi,
Kendi gerçeğimden uzağım hala,
Ne güzel değil mi,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!