Kalemin ihaneti idi kağıda
yazdığı kelimeler.
Oysa sırdı aralarında
döküldü ortaya birer birer.
Sebebi yoktu ama
bi hayli çoktu ihanet,çünkü
Yokluktan gelip
varlığa doğru giden
yolculuğumda,
İki satır sözüm yankılansın
evrenin boşluğunda.
Siz dilerseniz nesir
Senli anlarımı,anılarımı parlatıyordum
sensizliğimde yüreğimde.
Beni daha çok seviyordum senin yerine,
sen bendesin diye.
Sabit değil hiç bir şeyin
yerinde bile durmuyorsun mesela,
sorun çıkarıp duruyorsun ama
yinede senden memnunum dünya.
Düz olmak mı gerek illa,
gezegenler,güneş ve ay yuvarlak mesela.
Ellerinde bir tutam
Dolu dolu yalnızlık.
Güneşin taradığı
Saçlarında kaybolmuş,
Siyahlar arasında
Parlakça bir ışık.
Tam tamına tamamsın birgün
saygın,vijdanın,sevgin,onurun
herşeyin tam yerli yerinde.
Birgün eksiliveriyorsun bi yerinden
ansızın çekip gidiyor senden.
Sonra düşünüyorsun
Ne ara büyüdü bu çocuklar,
Ne ara haklarının farkına vardılar.
Tüm sindirilmişliklerine
korkularına,şidette rağmen
özgürlük,hak ve doğa savaşçısı oldular.
Halka açılmış borsalarda
Hızla alınıp satılıyordu duygular.
Reel değil,spekülatifti çok kez
İnişli çıkışlı piyasalar.
Efektif çapraz kurda
Buldum! ..
Sonunda mutluluğun formülünü.
Yaşanmış,yaşanmamış yıllarca
Epey uğraştırdı hepimizi.
Müjdeler olsun insanlığa
Buldum işte sonunda.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!