Eyvallah Şiiri - Veysel Akar

Ben senin karanlık ufkuna güneş,
Sen benim karanlık ettiğin dünyama kar tipi bile olamadın.
Ben sana sevgiyle harmanlanmış aşk şerbeti dolu kadeh sunarken,
Sen bana bayat bir çay bile sunamadın.
Ben senin varlığın, sen benim yokluğum oldun;
Ben sana "hoş geldin" derken, sen bana "güle güle" derdin.
Ben başlattım, sen bitirdin; Eyvallah...
Şimdi senin "hoş geldin" sözüne, "güle güle"yim ben!
Keser de döndü, sap da, hesap da!
Hadi şimdi sen acı çek, yaşadığımı yaşa;
Kaçan kovalanır derlerdi, inanmazdım.
Senin boynun bükük, sütünü dökmüş bir kedi gibi;
Benim başım dik, ulu bir çınar gibiyim...
Sen başlat... Bu sefer son sözü ben söyleyeyim!
Özgür yüreğimle bu karanlık sevda zindanından beraat ettim.
Veysel akar
5/4/2026