Eymen Özgüven Şiirleri - Şair Eymen Özgüven

Merhaba yoldaşlar
Merhaba durak
Beklemeyin artık beni
Dönüşüm olmayacak.

Yolum uzun,

Söylenecek tüm sözler söylendi
Gidilecek tüm duygulara
Gidildi,
Artık zaman benim için
Veda vakti !

Kimsesiz bir istasyon yalnızlığında
Kovalıyorum dakikaları
Saniyeler dakika dakikalar saat oluveriyor
Ve sen ,ve sen kadın yok oluveriyorsun.
Küçülüyorsun ,küçülürken büyüyorsun
Kimsesiz bir istasyon yalnızlığında

İki asmanın gölgesinde
Yatıyorsun upuzun
Uyduruktan kapkara bir tabela
Uydurmuşlar sana
En güzel döneminde ömrünün
Şekerliyorsun.

Yağarken yağmur
Bir karanlık
Esir alır beni inceden.
Yok olur yavaş yavaş
Yaşamaya dair umutlarım.
Her gün,

Yaşamak inandığım en büyük yalandı
Ama seni sevmek yalanı
İşte o epey bir başkaydı ...

Yıllardır yalnızım derdim,
Meğer ben yalnızlığı bilmezmişim..
Yalnızlık ne menem şeymiş !
insanın konuşacak kimsesi olmayınca
Nasıl da boşluk oturuyormuş içine,
Derdini gidip kayalara anlatsa

Boğuyor karanlığı
Aynanın kirli yüzü
Zincirleniyor,ruhlar ve bedenler
Kırılsın zincirler
Gözüksün,siyahın içindeki beyaz
Yapışsın,sömürsün pis bi lanet gibi

Top olaydım
Tüfek olaydım
Olaydı da elimde
Bir kurşunda ben sıkaydım.

Zengezur dağlarında

Bir parçası olduğum bütünden,atıldım !
Şimdi ben, tek başıma bir bütünüm,
Ama... Dört bir yana dağıldı parçalarım.
Tek bir parçam yerinde ,
O da yalnızlığım .