Eymen Özgüven Şiirleri - Şair Eymen Özgüven

Eymen Özgüven

yaş yirmi
Eni konu yirmi
Çabuk mu aktı nehir ne
Gençliğin hükmü bitti.

Avuçlar batmalıdır

Devamını Oku
Eymen Özgüven

Ben olmuşum aşkından bir deli
Şebboy kokuludur onun teni
Rahattır kalbimde bedeni
Sadece arkadaş kalalım dedi

Budur üzüntümün tek nedeni

Devamını Oku
Eymen Özgüven

Beni bu aksattı hep
Beni hep bu deşti
Kan kırmızısı gözlerle
Beni hep bu mahvetti.

Yarı uyanık kaç uykum

Devamını Oku
Eymen Özgüven

Denizden çıksa babamı yerim
Denizden çıksa sevim'i yerim
Denizden çıksa ey okuyucu !
Seni bile yerim.


Devamını Oku
Eymen Özgüven

Mutluluk yalandır
İnsan kendini kandırır
Bunca dert bunca sıkıntı varken
Ademe sefa revamıdır.

Devamını Oku
Eymen Özgüven

Seven sevdiğine sevdiğini söylese
Hiç acı çeker mi ?
Acı çeken çektirdiğini bilse
Hiç acı çekiyorum der mi ?

Devamını Oku
Eymen Özgüven

Son akşamında ömrün
Sürüsüne bereket yalnızlık.
Cam ,çerçeve
bırakmadı aşağılık.

Devamını Oku
Eymen Özgüven

Ne akıllar var memlekette
İlim irfan yuvası
Ne okullar var memlekette
İtsiz köpeksiz yobaz yuvası

Küçücük kızın başını kapamış

Devamını Oku
Eymen Özgüven

Sanırlar yaşar elemsiz
Bastığım toprakta kalmaz iz
Boyun kıldan incedir kadere
olmaz,olmaz hengamesiz.

Gürül gürül çağlar gözyaşım

Devamını Oku
Eymen Özgüven

Attığı gibi kalemi
Bakmadan koşuyor arkasına
Saçlarında esen rüzgar
Sanıyor götürecek babasına.

Adı Ahmet ; Sekiz yaşında,

Devamını Oku