Eylülün Sesi

Yeşil yaprak soldu, sarardı dallar,
Bizim de ömrümüz eylüle erdi.
Gönül hanında bak, boşaldı yollar,
Hazan rüzgârları bağrıma girdi.
⚘────────⚘
Gençlik bir rüzgârdı, esti de geçti,
Kimi tatlı hayal, kimi bir düştü.
Felek eleğinden incece seçti,
Aynada saçlara aklar da düştü.
⚘────────⚘
Sessizlik çökünce odama gece,
Yalnızlık hırkasın giyer dururum.
Dökülür içimden binbir bilmece,
Eylülün koynunda yalnız kalırım.
⚘────────⚘
Sokaklar tenhalaşır, yağmur başlar,
Hüzün damla damla süzülür cama.
Gözden gizli gizli dökülen yaşlar,
Bir merhem olamaz yürekte gama.
⚘────────⚘
Ne şan kalır elde, ne şöhret kalır,
Toprak her bedeni koynuna alır.
Amellerden başka ne varsa fani,
Geçer hepsi bir bir, dünde kalır.
⚘────────⚘
Bir gün bu yolculuk sona erince,
Geride bıraktık adımız olur.
Gönülden gönüle sevgi verince,
Bir güzel duamız yadımız olur.
⚘────────⚘
Eylülün sessizce dediği şudur:
Ömür dediğin de sararan yaprak.
Gönül incitmeden yaşarsan eğer,
Ardından kalacak en güzel miras.
⚘────────⚘
Eylül bana ömrün sırrını söyler,
Her sararan yaprak bir vedâ eyler.
Gönül, fani dünya neye değer ki?
Gül Hatun: Arkadan güzel iz kalır.
Gül Hatun – Ruhumdan Şiirler