Ey Şair Şiiri - Abdüssamed Kurtulmuş

ullanımını ve imla hatalarını düzelttim:

Ey Şair;
İçimdekiler, binbir karanfilin arkasında bir fil gibi büyük, belirgin.
Göremiyorum. Bir elinle gözlerimi aç, farkına varayım tehlikenin.
Dinamitler yerleştir beynime, yok et geçmişin enkazını. Güzel birkaç hatıra yıkılmaz, kalır belki.
Yanına kendini al, git. Yerlerini bir sen bilirsin.
Saatler kur başıma, güzel günlere uyandır. Kırmızıdan maviye geçsin gökyüzü. Dua ve hüzün dilimde, isyan ve öfke kapıda.
Kapıyı çalan sen olsan keşke. Kilit tutmaz kapılarım o vakit.
Şehrin ışıklarını bir bir yak.
Son damlasına kadar dök içindeki kanın. Karanlık kalmasın. Savaş benim için ki sonunda,
Senin için açmayan güllerin, senin yüzüne vurmayan güneşin, sen gel diye olmayan akşamın; hepsinin kalemini kırdık. Bir bir idam edeceğim.
Vursun söylenemeyen yalanlar yüzüme.
Ayın on dördü gibi parlasın.
“Ben buradayım.” desin.
Biraz aksanımı değiştireceğim.
Biraz da tuz katacağım yalnızlığıma, çünkü sen öyle seversin.
Yetiş, imdat, hatta heyhat.
Bağırıyorum sen duy diye. Ellerin ceplerinde, dudağında ıslık. Bu kulaklarını kapatan eller de kimin?
Beni duymadan öylece ıslığınla yürüyüp gidecek misin?
Bir ay, bir gece, bir de temel.
Ucu bir arada. İçlerinde tek bir emel.
Kahkahalar tufan!
İsmin geçiyor bir ara, ey şair.
Gülüyorlar, gülüyorlar…
Sen varsın sanıyorum. Dördüncü.
Üçü bir aradaymış. Ne kadar ürkütücü.
Beni bul, beni ara; sözlüklerden dahi.
Altını çiz, not al. Yerim bir yerlerde gizli.
Vurunca deniz kenarlarına ölü balıklar,
Yaşadıklarından saymadığın hayırlar vurunca diline,
Düğünler kurulup insanlarla dolunca topraklar,
Bu dünyanın sonu. Tek tek tüketirler.
Yerim dünyanın sonu.
Yürümeye başla bence, ey şair…
Kafan karıştı.
Ellerin çıktı cebinden.
Beni duymadan gittiğin o yerden,
Sesime gel, sesime.
Sensiz çıkmaz sesim.
Bulabilecek misin beni, ey şair?