Kum tanelerine döküldü ilk, gözyaşı
Sonra tebessümü değdi güneşe
Kimse önem vermezdi aslında ismine
Lakin duygulandı bir gün palyanço
Akrebin yelkovanı kovaladığı bir günde
Güldü palyanço
Bir hastane koridoru hanelikten ziyade
Mahkumiyete tabirane
Şifayı hapsetmişler içine
Git ve bul varsa nasibinde.
Dışı güzel binamın içi virane
ullanımını ve imla hatalarını düzelttim:
Ey Şair;
İçimdekiler, binbir karanfilin arkasında bir fil gibi büyük, belirgin.
Göremiyorum. Bir elinle gözlerimi aç, farkına varayım tehlikenin.
Dinamitler yerleştir beynime, yok et geçmişin enkazını. Güzel birkaç hatıra yıkılmaz, kalır belki.
Sen kitapların arasında unutulmuş bir çiçek gibisin ,kupkuru.
Ama müthiş bir Duruş sergiliyorsun dimdik.
Birilerine anlatsam seni avuçlarım terler.
Dilim bir çömlek gibi pişirir kelimeleri
Yakarsın beni Yanarım…
Beni tanıyorsun ben de seni,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!