Evlat Hasreti ve Özlemi Şiiri - Güven Tekin

Nere gidem ne yapayım bilemedim,
Yüreğimi kor gibi ateşledim.
Ciğerimi yaktı bu gidişat,
Vuslat yolunu gözler oldum.

​Gözlerim yaşlı, bağrım yaralı,
Bu derde yoktur dermanı.
Evlat hasreti ile yanar yüreğim,
Çaresi yoktur, yanar dururum.

​Telefondan olsa da görsem yüzlerini,
Nasıl büyümüşlerdir bilmem özümü.
Yaram büyüktür, kanar dururum,
Uzaklardan koklarım izlerini.

​Gözlerimin yaşını siler dururum,
Bu kadere, bu kedere yanarım.
Dermanım kalmadı ona şaşarım,
İlacı yoktur bu yaranın, durmaz kanarım,

Sargı bezi yetmez canıma, yanarım.
​Bu gidişat böyle gitmez bilirim,
Yüreğimi alev alev yakarım.
Derdime dermanı bulamaz yanarım,

Canım çok yanar, anlatamam derdimi.
​Nursima büyüdü, serpildi genç kız oldu,
Yusuf Oğuz babasız/anasız büyüdü.
Tanımaz beni cihan yoruldu,

Ümidim kalmadı, beden yoruldu,
Üç senedir görmedim, yürek burkuldu.
​Zaman akıp gider, tutamam ellerinden,
Kuşlar uçar da haber gelmez dilinden.

Duvardaki resimler de avutmaz oldu,
Koptu fırtınalar ömrümün bahçesinden.
​Gece çöker, sessizlik büyür odamda,
Adınız feryat olur her nefes alışımda.

Takvimlerden yapraklar düşer birer birer,
Benim ömrüm tükenir bu hasret yangınında.
​Gözümün nuru, bağrımın köşeleri,
Kime anlatsam dinmeyen bu kederi?

Gurbet dedikleri bu kör kuyuda,
Kaybettim yolumu, bulamam o eski yeri.
​Ne gelen var ne giden, yollar kapalı,
Kader vurdu bize en büyük çalımı.

Vuslat mahşere mi kaldı a canım evlatlarım?
Yine de bitmez içinizde atan bu canın duası.