Evim sandığım yabancı Şiiri - Gece Gözlü

EVİM SANDIĞIM YABANCI

Senin aşkına inanmışım... Hem de hiç farkında olmadan. Meğer ayrılık, ilk bakışının kıyısında saklıymış. Çekip gideceğin, en başından belliymiş de ben kaderi, gözlerindeki umut sanmışım.

Sen giderken, bir kapıyı kapatmadın sadece... Benim içimde koca bir ömrü kilitledin. Ardından uzanan ellerim, bir boşluğa sarılır gibi havada kaldı. İnsan hiç yokluğa dokunabilir mi? Ben dokundum...

Koca bir gençlik verdim sana. Bir ömürlük hayalleri, birkaç güzel sözüne emanet ettim. Oysa sen, emaneti değil, beni harcadın. Şimdi aynalar bile yüzüme senin yokluğunu giydiriyor.

Ne ağlayıp etrafı dağıtmam fayda etti, ne de sustuğum geceler... Kaç geceyi sabaha bağladım, kaç sabahı sensizliğe gömdüm, saymayı bıraktım. Gözlerim, hasretin en ağır nöbetini tuttu.

Uykular bile bana uğramaya korktu.
Keşke bir neşterle dağlasaydın yüreğimi... Bir kere acısaydım da her gün yeniden ölmeyi öğrenmeseydim. Sen, bir vedayı bin parçaya bölüp her güne ayrı bıraktın.

Beni kimsesiz bıraktın. Oysa ben, seni evim sanmıştım. Meğer sen, ilk fırtınada yıkılan çatısız bir misafirlikmişsin. Ben yuva kurduğumu sanarken, sen çoktan gitmenin yollarını ezberliyormuşsun.

Söyle... Değdi mi? Verdiğin sözleri toprağa gömmeye... Bir ömrü yarım bırakmaya...

beni, seni seven kalbimle cezalandırmaya değdi mi?
Bak... Sen de sandığın kadar mutlu değilsin. insan, gerçekten seven bir yüreği kırınca, gülse bile eksik güler.

Vicdan, gecenin en sessiz yerinde mutluluğun kapısını usulca çalar.
Sen "bitsin" dedin... Bir aşk bitmedi sadece. İçinde çocukluğum, gençliğim, yarınlarım da yıkıldı. Sen benim evimdin... Şimdi kendi ömrümde bir yabancı oldum.

Git... Allah selamet versin. Ben acımı sessizliğin koynunda taşımayı öğrenirim. Ama sen, ihanetin gölgesinde hangi güneşi seversen sev, o gölge ömür boyu peşinden yürür.

Ama bana yaşattığın acının edebiyatı bile bir ömre sığmayacak kadar derin kaldı.