Ettin Maskara Şiiri - Sadık Kocabaş

ETTİN MASKARA
Gönül sarayımı yıktın eledin,
Bitmeyen dertlere dertler ekledin.
Aşkın hançerini kalbe biledin,
Efkâra bağladım, bahtım kapkara.

Yalanmış meğerse ettiğin yemin,
Altımdan kayıyor bastığım zemin.
Gözümde kalmadı bir zerre demin,
Bıraktın sen beni sonsuz efkâra.

Baharım kış oldu, kapandı yolum,
Kırıldı tuttuğum elimle kolum.
İçinden çıkılmaz olan bu durum,
Gelesin sonunda dar bir mezara.

Dilerim Mevlâ’dan gülmesin yüzün,
Ömrünün her günü, her anı güzün.
Gönül sarayına taht kursun hüzün,
Uğrasın hayatın bitmez zarara.

Ara ara bulma derde dertdaşı,
Zehir rüzgârıyla savur o başı.
Kurumasın bir dem gözünün yaşı,
Ömrünü harca sen boştan firara.

Kapı kapı dolaş, derman bulama,
Tutulsun dillerin, tabip sorama.
Uzak dur yüzümden, adımı anma,
Sürünesin git de uzak pazara.

Olanlar olduysa bakmam ardıma,
Bir daha uğrama gönül yurduma.
Ettin Kalemsiz Şair’i maskara,
Gitmelisin benden uzak diyara