Hep uzakları seven bir adamdın.
Bense,dönüş yollarına süresiz sarılan bir kadın.
Olur da yeniden yolun düşerse diye,
Adımlarının değdiği sokaklarda kök salmıştım.
Ayaklarıma dolanan dikenler bile senden daha sadıktı.
Sen bir kere dönüp arkana bakmadın.
Ayaklarımızdan silinen bir ışık vardı,
oradan anladım:
büyüye basmışız.
Kırık kanatlar kalmış geriye,
ne uçmayı hatırlıyorlar ne yere düşmeyi.
Sen bunları hiç düşünme,
İçimde bir orman yanıyor,
kökleri çocukluğuma kadar inen bir afet bu.
Kemiklerim alevlerin kırmızı soluğunda küle dönüyor.
İçimde har taşıyorum;dışımda “güçlü kadın masalı”
Yardım edin diyemiyorum kimseye.
Yardım istemek nedir, bilmem çünkü.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!