Âlem sükût etmiş gibiydi ...
Sesinin gölgesinde eğildi her şey.
Nefesinin ucunda tutuldu hayat.
Adının yankısında kayboldu zaman.
Ne geçmişin tortusu vardı artık,
ne geleceğin gölgesi.
İçimde bir orman yanıyor,
kökleri çocukluğuma kadar inen bir afet bu.
Kemiklerim alevlerin kırmızı soluğunda küle dönüyor.
İçimde har taşıyorum;dışımda “güçlü kadın masalı”
Yardım edin diyemiyorum kimseye.
Yardım istemek nedir, bilmem çünkü.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!