Erken Çöken Karanlık Şiiri - Güven Tekin

Erken Çöken Karanlık
​Güven, sekiz yaşında bir çocuktu ama elleri kırk yaşındaki bir işçinin nasırlarını taşıyordu. Akranları sokakta saklambaç oynarken o, küçük omuzlarında evinin geçim yükünü, sanayideki usta baskısını ve erken büyümek zorunda kalmanın ağırlığını taşıyordu. Onun için hayat; oyuncak arabalardan değil, taşınması gereken ağır yüklerden, üzerine sinen pas ve egzoz kokusundan ibaretti. Çırak olarak çalıştığı o soğuk dükkanda, eline tutuşturulan İngiliz anahtarı onun tek oyuncağı olmuştu. Ustası her bağırdığında, içindeki çocuk biraz daha saklanır, biraz daha görünmez olurdu.
​Akşamları eve döndüğünde çocuk kalbiyle bir köşede sessizce ağlar, vitrinlerde gördüğü rengarenk oyuncaklara sadece uzaktan bakabilirdi. Gözyaşlarıyla yıkadığı o kirli yüzü, aynada ona bir çocuğun değil, çoktan yaşlanmış bir adamın çehresini gösterirdi. İçindeki o neşeli, koşup oynamak isteyen çocuk hiç konuşamadı; çünkü hayat ona oyun oynamayı değil, sadece hayatta kalmayı öğretmişti.
​Yıllar hızla geçti ve Güven büyüdü. Gece gündüz çalışarak kurduğu işler sayesinde maddi olarak büyük bir güce kavuştu. Artık istediği her şeyi satın alabilecek, çocukken uzaktan baktığı o vitrinleri dilerse kapatabilecek durumdaydı. Ancak ne zaman şık takım elbisesiyle lüks arabasına binse, dikiz aynasında hâlâ o elleri nasırlı sekiz yaşındaki çocuğu görüyordu.
​Maddi olarak güce kavuştuğu gün bile lunaparkın önünden geçerken içinde hep bir sızı hissetti. Rengarenk ışıkların altında kahkahalar atan çocukları izlerken, paranın zamanı geri alamayacağını bir kez daha anladı. Cebindeki servet, çocukluğunun tek bir dakikasını bile satın almaya yetmiyordu. Ne kadar uğraşırsa uğraşsın; çocukken elinden alınan o masum neşeyi ve yaşanamamış yılları hiçbir başarı geri getiremedi.