Erik Ağacı Şiiri - Seyrani Göl

Erik ağacı özenmiş saçlarıma,
Yine giymiş beyaz gelinliğini…
Arının sevincine bırakmış çiçeğini,
Bense teslim olmuşum zamana.

Saçlarım özenmiş erik ağacına,
Onda çiçek olan bende ak olmuş.
Biri baharı karşılamış dallarında,
Diğeri aynı baharı hatıra diye saklamış.

Erik ağacı bahar diye beyaza bürünür,
Her dalı yeniden doğmuş gibi parlar.
Benim içimde aynı beyazlık
Bir sevinç değil, bir hatırlayışa ağlar.

Rüzgâr onun dallarında oyun oynar,
Çiçekleri neşeyle savurur göğe.
Benim başımda dolaşan rüzgârsa
Eski günlerin kapısını aralar usulca.

Aynı mevsim iki farklı yere dokunur:
Ağaca hayat verir, insana iz bırakır.
Biri çiçekle çoğalır,
Diğeri hatıralarla ağırlaşır.

Yine de kızmıyorum bahara…
Çünkü her beyazlık aynı anlamı taşımaz.
Erik ağacı için başlangıç olan şey
Bende sadece biraz daha büyümektir.

Erik ağacı mevsime yakışır,
İnsan ise zamanla uzlaşır.
Ve saçlara düşen her beyaz tel
Bir kayıp değil,
Yaşanmışlığın sessiz kabulüdür.
S.GÖL