Bu ne afet böyle bu ne zelzele
Ağlayan çocuklar ölen bebekler
Gönüller seferber darda Türkiye
Şubat soğuğunda yandı yürekler
Cem etsem dertleri sarmaz topraklar
Hani ilk doğduğumuz gibi dünyaya
İlk gözümüzü açtığımız evimize
Hep yanımızda annemiz, babamız
İlk göz ağrımız mahallemize
Mahllemizden eser kalmadı şimdi
Belki evimiz de yok artık
Uyku küçük ölümse
Uyanmak büyük ölüm
Zaman o kadar çabuk
Ömür bu kadar kısa
Haydi haydi koşalım
Gönlümden geçeni gönül bi dinle
Sazı yüreğinde teller mi güzel?
Yazdı aşk kalemi bağa bahçeye
Yazan aşk mı güzel güller mi güzel
Yaradan aşk verdi gözüm gönlüme
Ben mi bu dünyaya geniş mi geldim
Yoksa da bu dünya bir bana mı dar
Bir canım cananım bir sevdiğim var
Aklım başımda yok can bedende yok
Gördüğün Mecnun'un Yaradan'ı var...
Bu büyük cezayı hiç haketmedim
Çok gitmek istedim senden gitmedim
Biliyorum hep ağlıyor gözlerin
Ah Gözlerim ben yanmadan tütmedim
Ah Gözlerim ben yanmadan tütmedim
Biri seni üzüyorsa, sen hiç üzülme;
En adaletli yargı, kendi vicdanın!
Sevabı galebe, çalar günaha...
Zahiri bâtıni, meşru olanın.
Bembeyaz görüyorum
Hep kendimi rüyamda
Sevdam gözyaşı döker
Oturmuş baş yanımda
Kazmışlar mezarımı
Yok yok öyle olmaz
Zorlamayla nazlanmayla
Gizlenmeyle
Alıp beni yemeğe götüreceksin
Ya da ben seni yemeğe
Gel götüreceğim ben seni
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!