Bir mendil versen bana,
Gözyaşımı silecek,
Bana gül, gül diyorsun,
Mecalim yok gülecek.
Irakta kardeşlerim,
Ne o? yine yükseklerden uçuyorsun,
Sanki aşılmaz dağları sen aşıyorsun.
Elbette hak etmediğin yerde,
Durduğuna şaşıyorsun.
Burnun havalarda,
Aşkınla kavrulsam, yanıpta, pişsem,
Kudretin gelirde aylan, yıldızlan;
Felek belki darbe vurur ölmeden,
Benide pişir ya sana gelmeden.
Ölsemde aşkınla, kavrulu, pişsem,
Gördüm sahte yüzler, sahte boyalar,
Bazen üslubundan düşer foyalar;
Kandırırım zannı, kendin oyalar,
Yüzünde bir nebze utanmak yoktur.
Işığa durup ta gölge uzatır,
Varırsan hak kapıya,
Çal onu gir içeri;
Orası gülistandır,
Meydan Resul'un yeri.
Hak meydana götüren,
Sil o düşen incileri, onlar sana yakışmıyor,
Yanakların birer elmas, elmasların çiziliyor.
Yazıktır o incilere, onlar hep gülüşe dönsün,
Pınarın olmuş akıyor, sularına kimler doysun.




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!