Ercan Keskin Şiirleri - Şair Ercan Keskin

Yıllar akıp geçti hissettirmeden
Mutluluk izleri belleğimizden
Acılar içinde kaybolup gitti
Azı kaldı ömrün çoğu da bitti

Boşluğa düşer gibi oluyor insan birden,
Şiiri bırakıp uzaklaşınca kendinden ,
Kötüye gidiyorken bir şeyler eskisinden ;
Umut yarenlik edip tutmayınca elinden...

Deniz feneri gibi senden bana yansıyan,

Oturmuşum odamda yalnız tekli koltuğuma
Elim başımda dalmışım renkli rüyalara
Şiir defterim açık , penceremde manzara
Heybem tamtakır bir şiir bile yok zulamda

Uzaklardan bir haber bekliyorum, nasılsa?

On bir hece şiir aşka yazılır
Dillerden düşmeyen beste yapılır
Tanrım kullarına bu ne hikmettir
Onsuz yaşamak ki; zulüm sayılır

Susadıkça aşka bade içilir

Her nasıl olur karşılaşırsak
Enikonu söyleyeceğim şey var
İnsan bir kere severmiş
Diğeri tekrardır bunun
İsmini dağlara yazıversende

Senle hayal kurulur seninle gerçek olur,
Her şey senle başlar sensin benim sebebim...
Ay mehtaba çıkar şavkı gül yüzüne vurur,
Gökyüzü yıldızlanır sonucum olur benim.

Ben seni sebep sonuç ilintisiyle sevdim;

Denizde dalga bir an içine çekilir ya
Nereden savrulduğu belirsiz bir rüzgarla
Hırsızlama panikle ulaşınca kıyıya
Kaybolur hemen apansızın bir dokunuşla

Ne bir kavgadan kopup gelmişti ne de aşktan

Ben için/ için yanan ateşler içindeyim
Dizili aşk kurusuyum geçen yazlardan kalma
Billur pınarlardan gürül /gürül akan suyun
Hasretini çekerim çatlamış kara toprakta

Ben buhar fışkıran sıcak mevsim
Aşk gurusuyum geçen yazdan kalma
Kızgın toprağımda suya hasretim…

Coşkusunda kutsanan değişim
Dönüşümlerin müphem tohumları

Her günüm seni anmakla geçecek
Üzüntülerim depreşecek inan ki
Layığım oysa ben mutlu olmaya
Yolum sevgi yoludur benim elbet
Aşksız yaşamak haramdır bana