Ensar Aktaş Şiirleri - Şair Ensar Aktaş

Unuttum işte
Unuttum bütün herşeyi
Unutmayı hiç istemediklerimi bile

Unutamadım işte
Unutamadım bir tek seni

Ben ne acılara göğüs gerdim
Ne yıkıntıların üstesinden geldim
Yenilmedim, kimseye boyun eğmedim
Ayaktayım, yaşıyorum işte
Buna yaşamak denirse tabi
Her insanın kaderi kendi elindedir derler

Düşeceksin sende günün birinde
Kalacak tuttuğun dallar elinde
Kararacak dünyan güzel gözünde
Beni arayacaksın bir ışık gibi
Beni arayacaksın günün birinde

Yuvasız bir kuşun
Sessizliği kadar
Sessizim sensiz
Çaresizim

Ellerini tutmak

Her insan bir roman;
Çevirsen sayfaları bir okusan
Ne sevdalar saklı, ne aşklar
Ne entrikalar var, ne aldanışlar
Bir masal bitmeden diğeri başlar
Ne sırlar gizli her birinde, bir sorsan

Hani sözcükler düğümlenir ya boğazına
Dilin sürçer de telaffuz edemezsin kelimeleri
Gecenin bir yarısı anılar düşer de aklına
Uyuyamaz tavana odaklarsın yorgun gözleri

Özlersin elbet özleneni o da özlüyorsa seni

Kemal bey ile Servet usta aynı mahallede otururlardı,
Ve aynı sıraları paylaşırlardı ilkokul çağlarında
Birlikte taş atarlardı sapan ile armut ağacına da
Bir gün taş, caminin penceresine isabet etmişti kazara
Çok korkmuşlardı, çocukluk işte, çarpılacaklarını sanmışlardı…

Bir gün bir yerlerden eser de aklına aramaya çıkarsan beni
Sokak sokak, şehir şehir, ülke ülke arar da bulamazsan beni
Bilki ben şimdi bambaşka dünyalarda, bambaşka hallerdeyim
Bıraktığın gibi değil belki, ama terkettiğin sevda ülkesindeyim

Rotterdam,23.08.2002

Bu kaçıncı yolculuğum trenle saymadım, bilmiyorum
Her sabah, her akşam gider gelirim hiç bıkıp usanmadım
Gazeteler her gün ki asparagaslarla dolu, artık okumuyorum
Bir yudum kahvemden içiyorum, bir fırt sigaramdan çekiyorum
Bu kaçıncı şiir trende yazdığım, hatırlamıyorum
Hatta bu kaçıncı tren şiirlerde geçen, onu da bilmiyorum

Çiçekler mi soldu yoksa yüzün mü
Sözcükler mi bitti yoksa sözün mü
Sessiz çığlıkların karartıyor dünyamı
Güneşin mi söndü yoksa gözün mü

Sevgiler mi tükendi yoksa özün mü