Engel Şiiri - Kasım Kobakçı

Neşe dilediğim dudaklarda dondu kaldı acı gülüş,
Zirvelere kanat açarken hızla başladı feci çöküş,
Adım attığım diyarlardan kapandı geriye bütün dönüş,
Aydınlık sandığım ufukta belirdi kapkara, ani sönüş.
*
Gerçek sandığım destanların hepsi aslında koca yalan,
Coşkuyla yeşeren bahçemi fırtınalar eyledi talan,
Hiç hatıra bulunmuyor, yok artık avuçta sağ kalan,
Yıkıntıların ortasında sessizliktir orda var olan.
*
İnanarak atılan adımlar, eyledi durumu çok rezil,
Ortaya serilen gerçekler, hüznüme oldu net delil,
Mutluluk arayan yürek, köşede darmadağın sefil,
Sarsıcı ağır bozguna, olamaz Ferhat dahi kefil.
*
Kurulan güzel sofralarda gizlenmiş acımasız tuzak,
Aydınlığa erişmek niyetim, hedefler artık çok uzak,
Göklerden süzülen damlalar, kalbime saplanan mızrak,
Sonunda ellerde kül kaldı, altımdan savruldu toprak.
*
Karanlık odalarıma vurmaz umduğum parlak güneş,
Dört yanımı sardı aniden yakıcı, zalim ateş,
Ne teselli edecek dost var, ne acıyı paylaşan kardeş,
Yalnızlığın soğuk nefesi, ruhuma oldu kalıcı eş.
*
Neşe dileyen yollara kurulmuş aşılmaz koca engel,
Ödenmesi gereken faturaya istendi ağır bedel,
Koparıldı sevinç sazından tınlayan en ince tel,
Yanaklardan süzülen katreler, sokağı kaplayan sel.