İnsanların yüzünde düşünceler
Sevgi, açlık, yoksulluk, şehvet
İnsandan öte düşünceler topluluğu
Saçı sakalı bütün görünümü
Baştan aşağıya düşünülmüş
İnsandan önce bir şey var
İnsan parçalar bütünüdür
İnsan sevdalar parçası
Azalan bir zamanın
Çoğalarak yaşayan bir temsilcisidir
İnsan: su ve ateş, toprak ve buz gibidir
Nereden gelir bu kimse
Nereye gider onlar
Şu bakışların ardında gizlediği şeyleri
Nerede biriktirirler
Bir arzunun peşinde koşarken
Güzel kelimelerle süslenmiş sözlerini
Düşüncelerden düşüncelere akan bir şey
Gözlerinden gözlerime
Saçlarından aşağı
Nehirlerden aşağı akan bir şey gibi
Zamanın içinden
Dedesinden yirmi
Ninesinden on yıl daha az yaşadı
Fazla yaşamazdı zaten bu aile
Hastalık filan diyorlardı ama hikaye
Düşünmekten ölüyordu bedenleri
Arkamda bir ağaç, portakal ağacı
Denize doğru bakıyorum
Limanda birkaç balıkçı teknesi
Herhangi birinin zihninde
Hapsolmuş bir fotoğraf
Aklımdan geçenler
Rengi yok ayrılığın
Varlığını hissettiğin bir yokluktur o
Zamanda sürüyerek ayaklarını
Sana gelmiş ve sende
Bırakılmış enkazlar bütünüdür.
Hep, sözcüğünün büyüsüne kapıldığın
Ve dudakların dudaklarımla buluştuğunda demiş şair
gece olurdu onu hatırlarım her defasında
hatta tek hatırladığım buydu sadece yoğun bir karanlık
sonra bir gün dedi ki bana
beni öperken gözlerini neden öyle sıkıca kapatıyorsun..
o zaman anladım, geceler neden daha karanlık
Şehrin en güzel tepesinden bakıyorum aşağıya
Binalara, yollara, ışıklara
Sokaklarından kimler geçiyor
Kimler şikayetçi ışıklarından
Ayağını yere sürüyen bir genç bir insan
Geçmekteyken yıldızların altından
Her sevgide biraz daha alçalır ruh
Her bakışın önünde biraz daha eğilir
Sevdiğini düşündükçe, büyüyen o boşluk
Her bir kalpte dönülmez yol olur
Unutulmuş dediğimiz bir aşkı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!