Üç beş kelime ettik aylar önce
Üç beşten fazla güldük hatırladıkça
Üç beş kelime takılmış aklına
o çocuğun
Üç beş ay boyunca kederlenmiş
hatırladıkça
Saçlarını kesmiş
beni unutmuşsun
Sanki atılması gereken
Kırıklarıydım hayatının,
Uçlarında yıpranan.
yanımda bir şair taşırım
cebimde değil yanımda
şairli bir insan nasıl olursa öyleyim
ben görüyorum o yazıyor
iki kişiyiz biz
çok kişi olmaktan iyidir iki kişi olmak
Emanet bir bahar kondu yüreğime
Yarından tezi yok gidecek
Yine yağmur yağacak diyorlar
Sonra da kış gelecek.
Üzgün duruyorlar
Bilmiyorlar yağmurda ıslanıp
uyku
Geceye tahammülü kolaylaştırır
Karanlığın karşısında durmayışı gösterir
Karanlığın canlılar üzerindeki hükmüne
Her bireyin yaşamının belli bir kesitine dikkat çeker.
Karanlıklar içinde yaşayacak insanlığın
Vakit geç
vakit seni tanıyamayacak kadar
geç olmuş
beyazlar konmuş yer yer saçlarımıza
küçük bir evin camında
hapsolmuşuz çoğu günler.
Evler görürdüm
Sarı sarı yayılırdı ışıkları
Pencerelerinden
İçinde insanlıktan çok
Vedalar barındırırdı.
Tekrarlandıkça incelen bir şey
Düşündükçe tekrarlanan
Bir kapıdan ikinci kez geçince
Kendi evinin rahatlığı siner içine.
Azaldıkça azalan, eksildikçe eksilen
Arttıkça artan bir şey
Ayrılık vakti geldiğinde dünyadan
Ne ellerin durdurabilir beni
Ne de kal deyişin
Kirli sokaklara düştüğünde
Bir yaprak daha
Ne fazlalaşır bir şey
26 yaşıma kadar
Venüste güneşin batıdan doğduğunu
Günlerinin yıllardan uzun olduğunu bilmezdim
Bu ana kadar geçirdiğim o bütün yaşam
Sanki o tek bir an içinmiş gibi gelirdi bana
Gözlerinin bütün karanlığı delip
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!