Ender Pehlivan Şiirleri - Şair Ender Peh ...

Gözlerim doluyor durduğum yerde,
Ağlamak bana kalıyor.
Kırılıyorum olmadık yere,
Parçalanmak, hiç zaman almıyor.

Kristal gibi dagılıyorum; her gün her gece,

Ey beynimin girdaplarında dolanan,
Ey bedenimin elinden tutup; ayakta tutan,
Varoluşumun temeli
Umutlarımın gerçeği
Yokluğuyla korkutan
Aklım!

Ölüm akıp geliyor biliyor musun?
Düğün, bayram artık kapımın eşiğinde!
Ellerimde senden kalan son mektuplar
Beynimde; bozuk film şeridi gibi dönen anılar…
Çağırıp duruyor; duyuyor musun?
Beni sana getirecek son ışıklar…

Dünyalar sığıyor şu yüreğime
Bir kendimi sığdıramıyorum.
Hangi kapıyı çalsam açılıyor
Hep ben dışarda kalıyorum.

Gören abdal diyor saf oluyorum

Beni arayıpta bulamadıysan hiç akıl yok sende
Beni sende bulamadıysan, arama hiç bir yerde
Bakınıyorsan hala; saga, sola, havaya, köşeye
Ne akıl, ne fikir, ne vicdan, ne insaf, ne de his;
Kalmamış sende.
Geçip aynaya baksan, gözlerinin içine

Benim askim
Benim canim
Benim kanim
Benim gözüm
Benim cigerim
Benim yüregim

Karınca gibi oldum sen gidince
Sırtımda dünya; debelenip duruyorum.
Her şeye sarıyorum
Herkese sataşıyorum
Bir adam çıkmıyor; ayakkabısının ucuyla ezecek bu bedenimi!
Birileri çıkmıyor kesecek nefesimi…

Sensizlik yakıyor artık yüreğimi
Kan gölüne döndü gözlerim.
Bir girdap ki tuttu nefesimi
Karabasanlara gitti gençliğim.

Gözlerim arıyor
Yüreğim yanıyor
İçim akıyor
Ve daha demin
Güneş geldi
Sabah sabah

Sanki taş olmuşsun da yürüyorum;
Çıplak ayaklarımla,
İçime işliyor soğukluğun.
Bir zerre sıcaklığını hissederim belki diye
Kemiklerimde hissedene kadar basıyorum
En keskin taraflarına…