Emir Kerküklü Şiirleri - Şair Emir Kerküklü

Bu ömür ağır gelse de,
‎Hasretinle yandığım her âna razıyım.
‎Yeter ki,
‎Gözyaşımda seni göreyim,
‎Her düşümde sana erişeyim.
‎

Gözlerimde bir yıldız gibi sen parlıyorsun,
Gece karanlığında bile kalbime ışık saçıyorsun.
Düşlerimde iki kişilik bir dünya kuruyorum,
Sen ve sadece sen...başka kimse yokmuş gibi.

Gece, yıldızlarını tek tek toplarken
‎Rüzgâr yine eser penceremden
‎Sanki senden kalan son umudu taşıyor
‎Sabahın ilk ışığı perdeye vurduğunda
‎Yine aynı cümle düşüyor içime:
‎"Belki bugün..."

Aramızda yollar, şehirler, mevsimler
‎Ama kalbim hep sende, hep seninle bir yerlerde
‎Ne seni sevdiğime pişmanım, ne de bu aşka
‎Yansam da sana, gönül usanmadı asla
‎
‎Kalemim hep seni yazar gecelerde

Aramızdaki onca uzun mesafeye rağmen, ne seni sevdiğime, ne bu aşkı seninle yaşadığıma, ne sana ve senin hakkında yazdığıma, ne de kendi özgürlüğümü hiçe saydığıma pişman oldum
Yine o güne yeniden o sahneye dönsem
Yine seni seçerim yeniden seni severim...

Bir denizdir yokluğun, engin ve derin,
Derinliğinde kaybolurum, an be an.
Kıyılarında ağladığım uzun uzun,
Dalgaların ritmiyle örülü bu hüzün.
Ve her dalgada seni ararım, umutsuzca.
Özlemle dolu gökyüzüne uzanan,

Gitmiş olsan da, senden bana kalan en kıymetli emanet hatıran olacak. Ben, ömrümün en sessiz mevsimlerinde bile onunla yaşayacak, hiçbir varlığın veremeyeceği sıcaklığı yine onda bulacağım.

Yokluğun artık canımı acıtmıyor; asıl acıtan, dokunduğum her şeyin bana seni fısıldaması… Ama yine de hatıran yetiyor bana. Çünkü sen, gitsen bile kalbimden hiç ayrılmadın.

Eğer kader bize bir kavuşmayı layık görmediyse, seni kalbime ebediyen yazdı. Hayat ne zaman omuzlarıma ağır gelse, sığındığım tek liman yine senin hatıran oluyor.

Vedalaşamıyorum işte
Seni yüceltmiş yüreğimle
Unutamıyorum aşkını...
Doğum gününü,
Melek yüzünü,
Seni ilk gördüğüm günü.

Yara ancak acı çekeni incitir,
Gecenin karanlığında yitirir.
Ama umut ışığı her zaman parlar,
Sevgiyle dolu yüreği mutlaka sarar.

Zamanın akışıyla yara derinleşse,

Yarım kalan hisler ömür boyu sızı gibi acı verir insana.
Boğazında düğümlenir kor gibi saplanır kalbine.
Çıkarıp atamazsın o acı da onun eseri sonunda.
Zamanla hafifler belki ama izi kalır her anında.