Ne hayatlar gördüm dinledim, yaşarken
İhsan amcayı tanımıştım yan komşum
Yemeğe davet ederdi ara da bir
Sene bin dokuz yüz yetmiş iki, yer Ankara
Yemeğe davet etti bizi İhsan amca
Dedi ki üçüyüz yetmiş beş yıl sonra
Sen benimle olduktan sonra yok kimseye ihtiyacım
Benim kimsem sensin
Ayşe'nin annesi babası,on kardeşi varmış Ahmet'in
Gerektiğinde her şeyi önüme seren sensin
Öyle yüce ki O, beni seni bizi yaratan
Yok hiçbir şeye ihtiyacı!
Tüm kurallar bize ve bizi mutlu etmek için
Hangisini anlatsam!
Yaratılmış her şeyin bir sonu var
Dünyanın da kalmış, bin yılı
Alemler, dünyadan ibaret mi?
Adını bile duymadığımız gezegenler var
Her an büyümekte evren
Matematiğin manasını, özünü anlayan
Hayatın dünyanın manasını da anlar
Matematiği kavrayan her şeyi anlar
Dengeler böyle kurulur
Cenneti de cehennemi de cebinde taşır insan
Nereye gitse götürür sonsuza kadar
Her can tek üretim yok eşi benzeri
Her kişinin evi gönlüdür
Kiminin evi çok kalabalık
Kimi de sessiz sedasız
Herkes ayna birbirine
Bak şimdi aynaya
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!