Emanet Suret Şiiri - Yiğit Efe Kuluş

Önce bakışlarında yakaladım o tanıdık ışığı,
Sonra sesinin kıvrımlarında saklanan o eski tınıyı.
Dünya yabancıydı, yollar tekinsiz,
Ama sen güldün;
Sanki çocukluğumun kapısı aralandı sessizce.

"Annemin gülüşleri vardı sende,"
Belki bu yüzden farklıydın
Belki bu yüzden her hatan bir lütuf gibi geldi,
Bu yüzden kırgınlıklarım henüz doğmadan öldü.
Sende aradığım, senin varlığın değildi sadece;
Kaybolmuş bir zamanın,
Yarım kalmış bir ninninin iadesiydi.

Farklıydın...
Çünkü herkes yabancı bir dilde konuşurken,
Senin yüzün en iyi bildiğim alfabeydi.
Göz kenarlarındaki o ince çizgilerde,
Onun yorgun ama mağrur baharlarını buldum.

Şimdi hangi aynaya baksam,
Senden bir parça, ondan bir hatıra.
Meğer ben seni değil,
Sende kalmış o çocuk mutluluğumu sevmişim.

Bir gülüşün vardı;
Dünyayı değil, kalbimdeki o eski evi aydınlatan.
Belki de sırf bu yüzden,
Seni sevmek, eve dönmek gibiydi.