Eller Eller Şiiri - Dr Yusuf Polat

Eller, ortak kaderin beş ince dalı gibi
Bir gövdeye tutunur hepsi;
Benzemese de birbirine
Hiç birinin ömür denen hayat hikâyesi

Kimi, yorgun bir akşamın sessizliğinde
Dizlerinin üstüne düşmüş dua misali;
Kimi, bir yabancının omzunda
Kardeş sıcaklığını arayan dokunuş gibi

Ne anlatmak ister sabunun ve suyun
Beyaz yalnızlığında derisi soyulan
Kendi baharının kokusunu unutmuş
Yoksulluğun ifadesi köylü kadın elleri...

Bir avuç var ki; açılınca artık kapanmaz
Sarıldıkça soğuk parmaklığın demirine
Yoksulluğun en sessiz izini
Parmak çizgilerinin derinliğinde yaşatır

Eller kimi titreyerek zamanın yükünü taşır,
Kimi nasırlarında ömrün çilesini saklar.
Ve her el, görünmeyen yazgısını yaşar
Çünkü insanı anlatan sadece yüzü değil,
En uzun şiiri,
Çalışmaktan yorulmuş bir şairin elleri yazar.