Elin Bahçesi Şiiri - Bager Bey

Başa dönsek olmuyor mu?
Farz et ki iki yabancıyız;
Yoldan geçerken sen parfümümü beğendin,
Ben de gözlerini beğendim.

Geçip otursan karşıma,
Doya doya izlesem güzelliğini.
İncitse de sözlerin beni,
Ben incitmem, affederim seni.

Kaybolup giderken gözlerinde,
Yine şiirler yazsam sana;
Yine seni anlatsam mısralarıma,
İlmek ilmek işlesem seni satırlarıma.

Sana olan sevgimden değil...
Gerçi onu da inkâr etmiyorum ya;
El üstünde tutulurken,
Elin bahçesinde solup gitmen koyuyor bana.

Ben gönlümün sarayına seni sultan ettim,
Sen elin kapısında köle olmayı seçtin.
Herkes ben gibi sever seni zannettin;
Kendini heder, bana da yazık ettin.

Yeniden tanışsak olmuyor mu?
Sen kendini bana yeniden sevdirsen,
Ben de seni yeniden sevsem...
Sen gülsen, ben de oturup izlesem.

Dağı deldirip çöle düşürme beni,
El alemi bana güldürüp utandırma beni.
Kuyudan kuyuya attığın yeter,
Bir de zindana atma beni.

Kerbela'ya çevirdin gönlümü,
Görmüyor musun bana ettiğin zulmü?
Ya artık gel, al ömrümü,
Ya da gel sarıl, özgür kıl gönlümü!

Çözülmeyi bekleyen kördüğüm bu hasret;
Yokluğun bana sıla, yokluğun bana gurbet...
Sensizlik kalbime müebbet gülüm, müebbet!
Sen tebessüm et, biter bu esaret.

Rutubetli ve nemli yanaklarım...
Sen diye atarken kalbim,
Adını haykırıyor dudaklarım;
Sen benim ilk ve son durağım.

Yine hatırıma düştün, yine sardın dört yanımı,
Unutmak mümkün mü seninle geçen her anımı?
Atan kalbim sen iken, vermekten çekinir miyim sana canımı?
Ah edip küsmem sana; damla damla içsen de kanımı!

Köle edip aslanlara yem etsen de beni,
Derviş edip yollara düşürsen de beni,
Kuyudan çıkarıp zindana atsan da beni;
Sitem etmem sana, çöl çöl gezdirsen de beni...

Mecnun gelip sevda görsün,
Kerem, dağı deldiğine üzülsün.
Sen gönül bahçemin gülüsün;
Uğruna ötmeyen bülbül ölsün!