Elif Şebnem Akal Şiirleri - Şair Elif Şe ...

Tanrıya arzuhalim var:
“ çok yaşamam lazım! ”
Çok yaşadıkça, çok saklayacağım sevgini
Çok uzak şehirlerin sisli resimlerinde
Çok unuttukça seni
(Ya da öyle sandığımda)

Sen hiçbir dilektin
Hiç uyumamışlığı gözlerimin
Ay ve yıldızıydın gecelerimin
Ey, hayaller-im kurmaya kıyamadığım
ben seni sana anlatma hevesiyle sevdim
sen yok bir masaldın.

1)

saksı..., toprağı çiçeği 'yok' bir saksı
tıpkı kafanıza benzerdi,
içinde güzelliğin barınmadığı

İstediğimiz biraz sessizlikti
kimsesizlik değil

birer birer gittiler hepsi
izleri güz yaprağı, gözleri gölge
hiç gitmeyecekler sanırdık

yokluğun,
bir delinin akıla hasretidir

deli aklı ne bilir?

Çok sevildiğini ve asla yalnız olmadığını duymaktı derdi yaşarken,
Çok sevdiğini ve yanında olduğunu kimselere söylemeden,
Kulakları sağır eden bencil bir sessizlikten
Ve söylenmemiş sözcüklerin yan etkisinden öldü.
Allah hayret eylesin.

ah... gitme
uzun sürüyor bu yüzyılda ayrılıklar
her köşebaşında biri var
kapacak tuzak gibi ellerinden
geçici tutunacak
az sevecek

zamanın silgi tutan elleri
yüreğimden sildi gitti ismini
hiç bir adın yok artık
adın 'kim? '
adım ileri

Bu dünyayı çevirdiler akıl hastanesine
İnsan gibi düşünmeyi haram ettiler bize
Hoşgörümüz sabrımız güvenimiz tüketildi
Hadi dostum kalk gidelim gönül tamircisine

Ne çoğulken mutlu olduk ne yalnızken bir olduk

Kuşlara uçmayı hiç kimse öğretmedi kanatları varken,
Çiçek kendiliğinden açtı,
Yağmur yağmayı bildi işte öyle kendiliğinden
Bunca zaman, mevsim, asırlar geçti, tarih oldu da çoktan
Ey insan, sen sevmeyi hala beceremedin, hamurun sevgi doluyken