Elbet Geçecek Bir Gün Şiiri - Serpil Koçar

Aklıma düşüyorsun arada sırada… Merak etme, iyiyim biraz daha. Hala seni düşünsem de zaman zaman, yaralarım ufak ufak iyileşiyor.

Şiirlerimde sana yer veriyorum hâlâ, demli satır aralarında… Kabuk bağlayacak bu yara, inanıyorum. Belki geçmeyecek ama artık kanamayacak da.

Her sigara yaktığımda derim kendime, “Geçecek.”
Çayımı yudumlarken boğazım düğümlenir.
Ellerim titrer; çayı ne kadar çok sevdiğin gelir aklıma.
Ansızın, kıyamet karası gözlerin düşer aklıma.

Kısık sesimle susturuyorum yüreğimi, “Sus,” diyorum ona. Geçecek diye teselli vermeye çalışıyorum usulca… Dilimi susturdum ama yüreğim susmuyor. Zamanla o da alışacak yokluğuna, biliyorum.

Elimi ayağımdan çektim; uzaklaştım her şeyden. Yoruldum ama asla pes etmeyeceğim. Yokluğun canımı acıtsa da geçecek bir gün. Yeniden doğacak buğday sarısı güneş.

İşte o gün… Yemyeşil ağaçlara, çiçeklere, ılık ılık esen rüzgârlara, sevdaya, barışa sarılacağım. Hatta sahilde şarkı söyleyen martılara, tazecik umutlara yeniden sarılacağım.

Sana bunları anlatmak istedim…
Belki bir gün okursun ve anlarsın diye.