Eksik Alfabe Şiiri - Ali Sinkay

Bir harf eksildi bugün ağzımdan,
sokaklar adını unuttu.
Bir sessizlik düştü cümlenin ortasına,
kimse eğilip almadı.

Gömleğimin düğmelerini yanlış ilikliyorum
çünkü zamanı da hep böyle ilikledim:
aceleyle,
ayna bakmadan,
içimi dışıma denk getirmeden.

Kuşlar havada asılı kaldı bir an,
kanatları rüzgârı ikna edemedi.
Yerçekimi mi yoruldu,
yoksa dünya artık taşımıyor mu bizi?

Sen,
sözlüklerin kenar boşluğuna taşan
o imla hatasısın.
Hangi dilde susarsan sus,
yankın hep bende kalıyor.

Gökyüzü bir kâğıt şimdi,
üstü çizilmiş birkaç bulut,
ve silgiyle tam silinmemiş
senin gölgende duruyorum.

İçimde eksik bir alfabe var,
ve sana
hiç söylenmemiş bir kelime borçluyum.
Yeri yok hiçbir kâğıtta, biliyorum.
Bu ağrı,
alfabenin yirmi dokuzuncu yarası.

Bir harf sadece bir nefesmiş meğer,
alınamayan,
verilemeyen.
Sessizliğimin sırrı orada duruyor:
adını bilmediğim
ama hep tanıdığım bir boşlukta.