Ekranlara hapsolmuş Şiiri - Murat Ülkü

Ekranlara hapsolmuş koca bir nesil,
Gerçekten kopmuşlar, sanal bir şekil.
Diziler sahtedir, akıllar sefil,
Özünü kaybetmiş her bir beşer.

Ana dizilerde, baba kahvede,
Çocuk hapis kalmış dört duvar evde.
Huzur aranmaz ki gamda, kederde,
Zaman su misali boşuna akar.

İstikbal kurulmaz tek bir siparişle,
Emek gerek bize, sağlam bir işle.
Gözünü aç artık, derin bir düşle,
Gelecek elinde, bak güneş doğar.

Toprak küsmüş bize, beton yücelmiş,
Sohbetler tükenmiş, diller incelmiş.
Komşu komşusuna artık yabancı,
Gönül tarlasında ayrık ot biter.

Tıklanan sayfalar sevgi vermiyor,
Sanal dostluklar murada ermiyor.
Vefayı unutan her gün ah eder,
Gönül köprüleri bir bir yıkılır.

Aslımız bellidir, neslimiz hürdür,
Sahte parıltılar gözde bir kördür.
Hakikat yolundan şaşmamak farzdır,
Karanlık pusular elbet son bulur.

Kıymet bilinmiyor elden gitmeden,
Sur sesi duyulur vade bitmeden.
Doğruyu bulalım ömür bitmeden,
Uyan ey insanlık, güneş tutulur.

Edep bir taç imiş, giyen bilirmiş,
Yolun sonu elbet Hakk’a gelirmiş.
Dünya malı kalır, ruhunla gider,
Garip Murat sözü tarihe atar.