Hapsolmuş Gibiyim

Hapsolmuş gibiyim bu koca dünyaya...

Ne bir kapı aralayabiliyorum ne de bir pencere.

Herkes yürürken ben olduğum yerde sayıyor gibiyim.
İçimde yapmak istediğim o kadar çok şey var ki engele takılan...

Sanki görünmez bir yük omuzlarıma çökmüş. Adım atmak istiyorum, ayaklarım ağırlaşıyor.
Konuşmak istiyorum, kelimeler boğazıma düğümleniyor.

Dışarıdan bakanlar "ne güzel hayat devam ediyor." diyor.
Oysa bazı insanlar için zaman devam etse de hayat aynı yerde duruyor.

İnsan bazen dört duvar arasında değil, kendi düşüncelerinin içinde mahkûm oluyor.

Yine de bilinen;
en uzun gecelerin bile bir sabahı vardır. Bugün gücün yetmiyor olabilir.

Bugün sadece nefes almak bile zor geliyor olabilir.
Bilinmez;
Yaradan yeniden ayağa kalkacak kuvveti, sabrı ve umudu nasip eder mi?

Hatice Türkmen Yurtseven
Deneme denemeleri...

23 Temmuz 2026